Overleven is moeilijk in een wereld die ontworpen lijkt voor een onverdiende macht en een extreem saaie minderheid. Ze hebben een gave waar velen van ons alleen maar van dromen: het vermogen om effectief te doen waar ze van houden, zonder zich zorgen te hoeven maken over dagelijkse zorgen zoals geld, huisvesting en gezondheid. Maar in plaats van een vredig leven te leiden, kiezen veel mensen ervoor hun gaven te gebruiken om de wereld in brand te steken en vervolgens te klagen over de branden en onze inspanningen om ze te blussen. Ze zwaaien luid met hun rijkdom op onze schermen, spuwen ouderwets racisme uit op nieuw gecreëerde sociale media, verstoppen de slagaders van creativiteit door de media te domineren, en trekken het gewaad van wetgevers aan om de rechtsstaat te omzeilen. Ze kunnen niet stil en onopgemerkt blijven, behalve in extravagantie, overdaad… met andere woorden: “super”.
Dit soort narcisme is precies wat elk superheldenpersonage laat zien op Amazon Prime jongensdie deze week eindigt met de seriefinale. Hoewel de laatste aflevering een succes was, voelde het seizoen als geheel te lang, gepland en had het vaak weinig resultaat. Maar uiteindelijk herstelt een bevredigend einde de show naar zijn oorspronkelijke sterke punten.
Spoilerwaarschuwing voor iedereen jongensinclusief de laatste aflevering.
De show begint sterk en blijft trouw aan de originele strips van Garth Ennis en Darick Robertson. Deze groep schurken heeft altijd één doel gehad: de suprematie van superhelden vernietigen. Superhelden zijn veel dingen – echte beroemdheden, echte helden die anderen helpen, dionysische egoïsten die geobsedeerd zijn door allerlei ziekelijke grillen en seksuele ondeugden – wier krachten elke menselijke tussenkomst lijken te verhinderen. Dat is waar The Boys in beeld komen, elk van hen heeft een verlies geleden als superheld. Onder leiding van de rauwe Billy Butcher (Karl Urban met zijn ergste Londense accent) volgen we vooral de reis van Hughie Campbell (Jack Quaid), de meest bescheiden man ter wereld die nu tegen iets buitengewoons vecht.
Afbeelding: Amazon
Het fascinerende aan de show is dat deze gewone mensen vechten tegen wat in wezen goden zijn, dus moeten ze hun individuele vaardigheden en collectieve vindingrijkheid gebruiken om zeer destructieve wezens te verslaan die onkwetsbaar zijn en sneller bewegen dan de bliksem. (Deze centrale onevenwichtigheid bestaat niet in de strips, en de jongens hebben ook permanente superkrachten.)
De show gaat heel direct in op hedendaagse thema’s in plaats van op het bronmateriaal. jongens‘Schrijvers lijken te volgen zuid park Door een onderwerp te kiezen dat nog vers in het nieuws is en dit onderwerp van discussie te maken. Het laatste seizoen, geschreven vooruit De tweede termijn van Donald Trump werd gekenmerkt door veel gebeurtenissen die we nog steeds zien in de Amerikaanse berichtgeving, van de opkomst van de Mano Circle tot het gevangen zetten van politieke tegenstanders en kunstmatige intelligentie die de creatieve velden domineert. Sommige scènes komen uit jongens Het voelt niet anders dan de discussies en rapporten die we vandaag de dag zien.
Het seizoen begint met Homelander (Antony Starr doet zijn best) die de controle over de gehele uitvoerende macht van de Amerikaanse regering overneemt. Terwijl sommige leden van The Boys gevangen zitten, doen Starlight (Erin Moriarty) en haar aanhangers hun best om de controle van Homelander te verstoren. Al hun pogingen waren niet succesvol. Homelander controleert een groot deel van de media en wetshandhavingsinstanties, terwijl Starlight vecht tegen haar machtigste vijand tot nu toe: Faith.
Aanhangers van de Homelanders verafgoden hem en zijn MAGA-achtige regime en omarmen de onzin dat immigranten Amerika vernietigen en dat tegenstanders pedofielen zijn. Zijn lakeien en aanhangers gebruiken ‘woke’ als een ongedefinieerde denigrerende term. Starlight wordt zelf met dit probleem geconfronteerd wanneer ze haar stiefbroer ontmoet, die alleen Mano Circle-podcasts en door Homelander gecontroleerde nieuwsnetwerken gebruikt. Het strekt tot eer dat het zeer goed heeft laten zien hoe propaganda wordt gecreëerd en bestendigd.
Maar het hele seizoen voelt alsof het een paar afleveringen of een speelfilm zou moeten zijn, en niet acht. Dit komt omdat er weinig ruimte is voor opwaartse mobiliteit voor het kwaad van het land. Ja, hij controleert de Amerikaanse regering, maar hij heeft de controle overgenomen over Vought – het machtigste bedrijf dat feitelijk de supermachten heeft gecreëerd – en er is weinig verschil in wat hij nu kan bereiken. De show zelf geeft er de voorkeur aan om de grenzen tussen bedrijven en overheid te vervagen in plaats van ronduit te laten zien dat Amerika altijd bedrijfspolitiek is geweest.
Afbeelding: Amazon
Maar de show sleepte zich voort naar zijn einde. Een van de afleveringen sloot het seizoen af en liet ons een hondenversie zien van Homelander-speelgoed en een kleine vete tussen twee superhelden-podcastingbroers. Er zijn een paar opmerkelijke sterfgevallen, maar de aanwezigheid van deze personages heeft weinig invloed op de algehele plot van het seizoen.
jongensDe schrijvers probeerden zich te concentreren op het idee dat Homelander onsterfelijkheid zou verwerven door een medicijn te nemen dat door zijn vader werd gebruikt (Soldier Boy, gespeeld door Jensen Ackles), terwijl onze ‘goeden’ probeerden een virus te creëren dat alle superhelden kon wegvagen. Beiden faalden: de onsterfelijkheid van Homelander versterkte zijn macht of kwaad niet, en het virus was slechts een twistpunt tussen het team. Ondanks de hoeveelheid tijd en moeite die aan deze discussies werd besteed, haalde geen van hen de finale of hielp Homeland tot een einde te brengen.
In plaats daarvan hangt het allemaal af van Kimiko (Karen Fukuhara), die we al vanaf het begin kennen, die in staat was de harde stralingsbehandelingen te weerstaan die haar de mogelijkheid gaven om superheldenkrachten teniet te doen. Het enige wat de jongens uiteindelijk hoeven te doen is haar in dezelfde kamer plaatsen als Homelander. Al dat gezeur en gezeur over onsterfelijkheid en virussen is tijdverspilling.
Waar dit seizoen echt in slaagt, is het presenteren van Homeland. Gedurende de hele show zijn we getuige van de mentale achteruitgang van Homelander en zijn opkomst aan de macht. Homelander is een van de grootste schurken op televisie, juist omdat hij zo zielig en toch zo krachtig is. Het is deze ontkoppeling, zo suggereert de show, die hem laat zoeken naar ‘meer’ en hunkert naar aanbidding. Maar vanwege de armoede van zijn persoonlijkheid verteert zijn verlangen naar heelheid uiteindelijk alles, inclusief de wereld. Het is verfrissend om te zien hoe personages Homelander confronteren en erop wijzen dat hij zonder zijn krachten niets meer is dan een rechtmatig, zeurderig kind.
Dit is, denk ik, de beste les van de show: bijna niemand met macht van de overheid of het bedrijfsleven komt daar op ethische wijze. Als ik aan veel sterke mensen in de echte wereld denk, merk ik dat ze hetzelfde zijn als Homelander. Ze kunnen geen vredig leven leiden omdat ze niet kunnen ontsnappen aan zichzelf, hun eindeloze honger en hun narcisme. Omdat zij niet kunnen ontsnappen, kunnen wij ook niet ontsnappen.
Homelander heeft misschien laserogen en het vermogen om te vliegen, maar als hij die uiteindelijk verliest in de finale, kan hij The Butcher niet eens slaan. Homelander hoefde nooit de gevechtstechnieken te leren, omdat zijn krachten hem onsterfelijk maakten. Butcher was een goed opgeleide soldaat en overmeesterde hem gemakkelijk.
Ik was blij toen Homelander eindelijk werd verslagen en gemakkelijk gedood, en van zijn krachten werd ontdaan. Het is zo louterend om te zien hoe hij verandert in een zeurderig, jammerend niets, vooral als je weet dat hetzelfde in de echte wereld gebeurt. Het uiteindelijke resultaat lijkt het geval te zijn Elon is boos.
Een bochtig laatste seizoen doet niets teniet jongens Het geheel is klaar. Deze bloedige, bloederige chaos heeft een hart, is terecht boos en staat klaar om je met zijn boodschap over je hoofd te slaan.
