Ambtenaren van de LPD dringen aan op veranderingen in de reactie op lokale geestelijke gezondheidscrises

Terwijl de geestelijke gezondheidscrisis in Laredo blijft groeien, vervult de politie steeds meer rollen die traditioneel door psychiatrische instellingen, artsen en maatschappelijk werkers worden vervuld – waardoor volgens ambtenaren grote gaten in het lokale gedragsgezondheidsstelsel aan het licht komen.

“Onze stad heeft momenteel niet de capaciteit om veel van deze gevallen adequaat te behandelen. Er is een grote kloof”, zei assistent-burgemeester Ricardo Gonzalez tijdens een bijeenkomst van de Rotary Club in Laredo. “Voor een stad van onze omvang zijn we heel goed in wat we doen, maar er zijn nog steeds bepaalde behoeften en we krijgen die steun niet, het is oneerlijk.”

Dankzij het systeem kunnen politiediensten nu situaties aanpakken die buiten de reikwijdte van de traditionele wetshandhaving vallen, vooral wanneer een geestelijke gezondheidscrisis escaleert tot het punt van nooddetentie. Hoewel LPD samenwerkt met instanties als het Border Area Behavioral Health Center en de 988 Crisis Hotline, worden functionarissen vaak de eerste hulpverleners zodra een crisis niet langer alleen kan worden beheerd.

Volgens de wet van Texas kunnen vredesfunctionarissen iemand in noodgevangenis nemen als hij of zij denkt dat hij of zij een onmiddellijk gevaar voor zichzelf of anderen vormt. Zodra dat gebeurt, is de politie van Laredo verantwoordelijk voor het bredere proces, inclusief ziekenhuisevaluaties, zoeken naar plaatsingen en vervoer over lange afstanden, aangezien de stad niet over een speciaal ziekenhuis voor geestelijke gezondheidszorg beschikt.

Omdat de psychiatrische infrastructuur van de stad beperkt is, worden patiënten vaak naar instellingen in San Antonio of de Rio Grande Valley gestuurd. Gevallen waarbij andere medische aandoeningen betrokken zijn, moeten mogelijk verder weg worden overgebracht, soms 560 kilometer van Laredo, terwijl ambtenaren meerdere langeafstandstransporten voor geestelijke gezondheidszorg op een dag kunnen afhandelen. Gonzalez zei dat maar liefst vijf patiënten op een bepaalde dag de stad uit moeten reizen.

De last is de afgelopen maanden verder toegenomen nadat veranderingen in de staatswet de verantwoordelijkheid voor het vervoer van geestelijke gezondheidszorg hebben verschoven naar instanties die nooddetenties initiëren. In Laredo is dit meestal het politiebureau. Voorheen verzorgde het Sheriff’s Office van Weber County veel interlokale transfers via een speciaal transportteam, maar LPD neemt nu die werklast op zich terwijl ze de reguliere politietaken blijft uitvoeren.

Het hele proces, van langdurige ziekenhuisevaluaties tot vervoer buiten de stad, kan agenten urenlang aan de kant zetten, waardoor minder agenten door de straten kunnen patrouilleren en op oproepen kunnen reageren. De druk zorgt ook voor overuren, brandstofkosten, extra slijtage aan afdelingsvoertuigen en andere onverwachte uitgaven, zei Gonzalez.

Gonzalez zei dat deze kosten moeilijker te absorberen zijn geworden als gevolg van recente bezuinigingen, waardoor de toch al onder druk staande sectoren in medisch achtergestelde gemeenschappen extra onder druk komen te staan, vooral als het gaat om de geestelijke gezondheidszorg.

‘We zijn luid,’ zei hij. “We voeren gesprekken met onze vertegenwoordigers om ervoor te zorgen dat we hier financiering krijgen, omdat de toch al beperkte financiering die er is, er niet meer is.”

Gonzalez zei dat vanwege urenlange vertragingen bij de plaatsing en het transport in het ziekenhuis, ambtenaren soms zelf de maaltijden betaalden voor patiënten die een groot deel van de dag niet hadden gegeten.

“Dit zijn mensen die zo vriendelijk zijn om uit eigen zak maaltijden te kopen voor patiënten als ze, om wat voor reden dan ook, sinds de ochtend niet meer gegeten hebben en het al laat is”, zei hij. “Die kosten nemen wij als afdeling niet op ons. Zij wel.”

Gonzalez zei echter dat de afdeling, ondanks aanhoudende financieringsproblemen, momenteel haar activiteiten en middelen opnieuw evalueert om de groeiende behoeften op het gebied van de geestelijke gezondheidszorg beter te kunnen beheren.

“Dit is onze realiteit, maar we kunnen niet langer alleen maar zeggen dat we het geld niet hebben en niets doen”, zei hij. “We moeten naar onze activiteiten kijken en reorganiseren. We proberen erachter te komen hoe we de middelen beter kunnen beheren om het andere te kunnen doen dat van ons wordt gevraagd.”

Gonzalez zei dat een van de veranderingen waar LPD op aandringt een breder co-responsmodel is dat afdelingen in heel Texas steeds meer adopteren, waarbij functionarissen worden gekoppeld aan eerstehulpverleners, artsen en maatschappelijk werkers bij gedragsmatige gezondheidsoproepen.

Bij deze aanpak beveiligen agenten eerst het toneel, waarna medische en gedragsdeskundigen het voortouw nemen bij crisisinterventie en stabilisatie van de situatie.

“Dit is een van de beste modellen, een van de beste praktijken”, zei hij. “We willen dat deze teams meer zijn dan alleen politieagenten. We staan ​​in de frontlinie om ervoor te zorgen dat iedereen veilig is, en dan doen we een stap terug en komt hun hulp naar voren.”

Maar terwijl de stad wacht op aanvullende financiering – waarvan Gonzalez zei dat het waarschijnlijk jaren zou duren om deze te vertalen in een uitgebreide infrastructuur voor de geestelijke gezondheidszorg, zelfs als deze vandaag wordt goedgekeurd – is de grotere vraag of politiediensten zoals LPD moeten blijven dienen als het primaire gedragsgezondheidsresponssysteem van de gemeenschap.

Gonzalez is van mening dat agenten in de eerste plaats zijn opgeleid voor wetshandhaving en niet voor langdurige interventies op het gebied van de geestelijke gezondheidszorg. Hij waarschuwde dat als noodsituaties op het gebied van de geestelijke gezondheidszorg te nauw verband houden met tussenkomst van de wetshandhaving, een overmatig vertrouwen in de reacties van de politie mensen in een crisis ervan zou kunnen weerhouden hulp te zoeken.

“We hebben alleen mensen in uniform, en de enige manier waarop ze getraind zijn om iemand in bedwang te houden is met handboeien, en de enige transportvoertuigen die we hebben zijn gewone kooivoertuigen”, zei Gonzalez. “Dus als iemand in een crisis verkeert, behandelen we hem of haar als een crimineel. Is dat het beste wat we voor de gemeenschap kunnen doen? Ik zeg nee.”

Sergeant Heriberto Avalos, hoofd van de afdeling geestelijke gezondheidszorg – De organisatie is opgericht in 2021 en bestaat volledig uit politieagenten – zei dat deze gesprekken steeds urgenter zijn geworden nu het aantal gevallen van geestelijke gezondheidszorg sinds de COVID-19-pandemie blijft stijgen.

Het aantal zelfmoorden in de stad weerspiegelt deze groeiende urgentie. In 2024 en 2025 registreerde Laredo elk jaar 18 zelfmoorden. Met nog maar vijf maanden te gaan in 2026 heeft de stad al acht gevallen geregistreerd.

“Na 2020, met de uitbraak van COVID-19, explodeerden de zaken en zagen we elk jaar een toename van het aantal nooddetenties, crises waarop we reageerden, en zelfs zelfmoorden”, zei Avalos. “Van de acht tot nu toe dit jaar zijn er drie middelbare scholieren, wat op zichzelf al beangstigend zou moeten zijn.”

Uiteindelijk, zei Gonzalez, zal LPD, ondanks de beperkte financiering en de toenemende werkdruk, samen met ziekenhuizen, gedragsgezondheidsorganisaties en andere organisaties blijven opereren binnen een systeem waarin ambtenaren steeds meer geloven dat ze niet uitsluitend op wetshandhaving kunnen vertrouwen.

Hij zei dat LPD steun zoekt bij beleidsmakers om een ​​co-responsmodel te financieren waarbij opgeleide professionals naast politieagenten betrokken zijn, een aanpak die volgens hem uiteindelijk niet alleen de afdeling ten goede komt, maar, nog belangrijker, de patiënten en de gemeenschap als geheel.

“Op dit moment draagt ​​het systeem dit over aan de politie en dat vinden we niet erg, want we helpen graag, maar we bewijzen de patiënten een slechte dienst omdat dit geen strafzaken zijn en dat is niet wie we zouden moeten zijn”, zei Gonzalez. “We willen helpen, maar we moeten het niet alleen doen. Onze gemeenschappen verdienen meer dan wat de politie alleen biedt.”