(CNN) — Diana Beasley wist dat ze haar twaalfde verjaardag wilde doorbrengen in het High Museum of Art in Atlanta, omringd door schilderijen van Amy Sherald.
Ze was voor de gelegenheid verkleed en droeg een sprankelend roze kroontje met de tekst ‘Birthday Girl’ op haar netjes gevlochten haar. Diana, die Sherald op school ontmoette, zei dat ze ervan hield dat haar kunst ‘realistisch, maar tegelijkertijd een beetje cartoonachtig’ was.
Ze zei dat haar favoriete Sherard-werk het officiële portret is van voormalig first lady Michelle Obama. Zoals bij de meeste portretten van Sherard kijkt het onderwerp de kijker rechtstreeks aan. In plaats van haar natuurlijke bruin lijkt haar huid grijs in de kenmerkende stijl van de kunstenaar, en draagt ze een levendige zwart-witte jurk met kleurrijke geometrische details en een zachte lichtblauwe achtergrond. Diana zei dat Obama vastbesloten leek, alsof ‘ze haar werk serieus nam’.
Het portret van Michelle Obama, geplaatst voor twee banken waar de aanwezigen kunnen zitten en haar blik kunnen bewonderen, is een van de belangrijkste hoogtepunten van de tentoonstelling ‘Amy Sherard: American Sublime’, die deze maand in Atlanta aankwam tijdens de laatste etappe van een 17 maanden durende nationale tournee. Toen het schilderij in 2018 debuteerde in de Smithsonian’s National Portrait Gallery naast Kehinde Wiley’s presidentiële portret van Barack Obama, leek het een teken te zijn van Sheralds heiligverklaring van een nieuw officieel instituut waarin zwarte figuren en zwarte perspectieven onbeschaamd onderdeel van de canon werden.
Acht jaar later heeft Sheralds werk door diverse culturele landschappen gereisd. ‘American Sublime’ zou Sherard vorig jaar terugbrengen naar de National Portrait Gallery na een aantal maanden toeren door het Whitney Museum in New York. Toen hoorde Sherard dat de federaal gefinancierde instelling haar schilderij ‘Transforming Freedom’, waarop een zwarte transgendervrouw voor het Vrijheidsbeeld staat, wilde begeleiden met een video van mensen die op het werk reageerden – ‘om het werk te contextualiseren’, zoals het Smithsonian het stelt.
Sherald daarentegen Het hele programma teruggetrokkenstuurde het in plaats daarvan naar het Baltimore Museum of Art, dat volgens de regering-Trump ‘fundamenteel vervreemdend was van de missie en de geest van de musea van ons land’.
Het is daarom onvermijdelijk dat Sheralds retrospectief halverwege zijn carrière ook een onderzoek is naar de crisis in de artistieke expressie in dit land.
Sarah Roberts, curator van ‘American Sublime’ voor het San Francisco Museum of Modern Art, zei dat haar werk twee jaar geleden feestelijk aanvoelde, ondanks het alledaagse onderwerp. Kort voor de première van de tentoonstelling kocht SFMOMA Sherald’s “Voor de liefde, voor het land” Het schilderij van twee zwarte mannen die elkaar kussen terwijl ze matrozenhoeden vasthouden, is een herinterpretatie van de foto van een zeeman die een verpleegster kust op de V-Day-foto van Alfred Eisenstaedt op Times Square, als eerbetoon aan de invloed van de LGBTQ-gemeenschap in San Francisco.
Maar nu federale en deelstaatregeringen de LGBTQ-rechten beperken, wordt de daad van vertegenwoordiging er een van verzet.
“Het voelt meer als een verplichting,” zei Roberts. “Net als het opnieuw bevestigen van ‘nee’: dit is eigenlijk het Amerika dat bestaat in dit museum, in deze stad, en we gaan het niet loslaten.”
De show was een hit in Baltimore en werd een BMA-hit Populairste tentoonstellingen Het thema van de 21e eeuw trok ruim 80.000 mensen naar het museum. (De op één na populairste tentoonstelling van het museum sinds 2000 was de tentoonstelling ‘Matisse/Diebenkorn’ van 2016-2017, die 46.000 bezoekers trok.)
Sherald was gedeeltelijk populair vanwege haar vermogen om een alternatieve visie vast te leggen die werd gepromoot door de Amerikaanse federale overheid. President Donald Trump begint aan zijn tweede termijn Racistische afbeeldingen op sociale mediaafvlakken Onderzoek En initiatief Help minderheden en voel je welkom Zuid-Afrikaanse blanke vluchtelingen Andere Afrikaanse vluchtelingen en Midden- en Zuid-Amerikaanse vluchtelingen werden ook verbannen en aangevallen Gezondheidszorg en beleid Help transgenders.
Tegelijkertijd verbeterde Sherrards werk de levens van gewone zwarte mensen. Het punt in het proces, zowel politiek als in de kunst van Sherald, is wiens geschiedenis en leven als Amerikaans worden beschouwd.
Robyn Palmore-Amos, die de middelbare school bezocht op de openingsdag van de Sherald-tentoonstelling, zei dat het voelde alsof het onderwerp haar tante, oom of haar kind had kunnen zijn. Sherrards herinterpretatie van “V-Day op Times Square” was bijzonder overtuigend voor haar. Het herinnert ons eraan, zei ze, dat zwarte mannen en vrouwen net zo goed deel uitmaakten van de naoorlogse periode als blanke mensen.
“Ze schilderde ons af als Amerikanen, net als iedereen die zichzelf als Amerikanen beschouwt”, zei Palmore-Amos. “Wij zijn de geschiedenis van Amerika. We hebben het weefsel van dit land gevormd. Er is geen plek in Amerika waar geen zwarte mensen zijn.”
De tijdschriften New Yorker en Vanity Fair gebruikten allebei het portret van Sherald op hun omslag; de voorstelling inbegrepen De schilderijen van Breonna Taylor Dit is een speciaal in opdracht gemaakte cover van september 2020 van het tijdschrift Vanity Fair. Slechts enkele dagen voordat High werd geopend, verscheen Sherald op het Met Gala, waar haar uiterlijk verwees naar haar eigen “Miss Everything (Unsuppressed Deliverance)”, waarin een jonge vrouw thee nipte uit een te groot theekopje. Ze stond ook op de cover van Harper’s Bazaar en werd in 2026 uitgeroepen tot een van Time Magazine’s Women of the Year.
Maar deze populariteit betekent dat haar werk vaak in reproductievorm verschijnt, op het scherm of op de omslagen van tijdschriften, in plaats van in fysieke, geschilderde vorm.
Haar stijl ziet er op papier of scherm eenvoudig en ingetogen uit, maar in werkelijkheid zijn de portretten monumentaal, soms wel drie meter hoog. De grijstinten van de huid zijn rijker dan in de print, met subtiele veranderingen in toon en helderheid. Terwijl haar werk de innerlijke aard van de houding of context van elk onderwerp onthult, komt haar virtuositeit vooral tot uiting in de details: de etsen op bamboeoorbellen, de plooien van jeansmanchetten, de glans van verse lipgloss. De ogen van elk personage betrekken de kijker, wat de vraag doet rijzen wie wie waarneemt. Dit betekent niet dat deze werken droevig of beklijvend aanvoelen; In plaats daarvan voelt het als een kijkje in het leven.
De plaats van deze figuren en hun leven in de Amerikaanse geschiedenis is een belangrijk onderdeel van de tentoonstelling. Met een eenzame man die een rode muts draagt, is Sherrard’s ‘If You Surrender to the Air You Can Ride It’ een eerbetoon aan een andere beroemde foto, ‘Lunch atop a Skyscraper’, waarin arbeiders lunchen op een stalen balk. Dat geldt ook voor de titels: ‘American Courage’, een bokser zonder benen; “Transforming Freedom”, een woordspeling; zelfs de titel van de tentoonstelling is ‘American Sublime’.
Roberts zei dat de titel al jaren in Sheralds hoofd ronddwaalde voordat de tentoonstelling een idee werd. Toen zij en haar team de show voor het eerst maakten, wisten ze dat er in de herfst van 2024 verkiezingen zouden zijn en dat de perceptie van de show zou kunnen veranderen afhankelijk van de resultaten. Maar Roberts zei dat de titel en de hele tentoonstelling de schoonheid van het zwart zijn in Amerika benadrukken en wijzen op de mogelijkheid van een betere toekomst.
Toen de tentoonstelling een week na de overwinning van Donald Trump in San Francisco werd geopend, huilden sommige bezoekers toen ze het torenhoge portret van Sherard zagen. Toen Trump de eerste maanden van zijn terugkeer naar zijn ambt inging, begon het zien van de schilderijen van Sherald ‘als een troost’ te voelen, zei Roberts.
Als hij de stukken nu opnieuw bekijkt, zegt Roberts dat ze aanvoelen als ‘een bolwerk tegen moeilijke tijden’.
Atlanta Station brengt het werk van Sherald terug naar de staat waar ze is geboren en de stad waar ze heeft gestudeerd. Jennifer Freeman Marshall bezocht op de openingsdag de tentoonstelling van de middelbare school met haar dochter, een studente aan het Spelman College een paar kilometer verderop, haar broer en haar 82-jarige moeder, die in een rolstoel zit. Terwijl ze door de werken bladerden, bewonderde Freeman Marshall Sheralds ‘toewijding om de verhalen over de zwarte ervaring in Amerika te vertellen’.
“Het is een verhaal dat net zo divers is als wij”, zei ze. Ze zei dat zij en haar familie bepaalde afbeeldingen konden aanwijzen en konden zeggen aan welke aspecten van het gezin deze thema’s hen deden denken, waardoor de hele serie ‘heel intiem’ aanvoelde.
Er bestaat een spanning tussen Sherards verbeeldingskracht en wat er buiten de tentoonstellingsmuren gebeurt. Haar portret van Taylor staat tussen twee andere portretten van zwarte vrouwen, waardoor het trio bijna een vriendengroep lijkt. Obama keek van dichtbij toe, en tegenover hen stond ‘Miss It All (Unsuppressed Deliverance)’. In deze kamer zijn deze vrouwen gelijken. Buiten is een van hen dood.
Een eerder werk uit 2009 snijdt in op deze kwestie. Met de titel ‘Ze noemen me Redbone, maar ik ben liever Strawberry Shortcake’, kantelt een jong meisje in een gele zomerjurk versierd met aardbeien haar hoofd naar de kijker. Dit schilderij laat zien dat het vaak niet aan ons ligt hoe we worden waargenomen.
Kunnen kunstenaars een pad uitstippelen naar een andere toekomst? Een deel van het doel van Sherald was om ‘het beeld te creëren dat ze in de wereld wilde zien’, zei Angelica Arbelaez, curator van de show voor High.
“De beelden die ze in haar leven zag, veranderden de wereld, of ze nu een idee bevestigden of verdraaiden”, zei Abelaz. “Ze begreep dat beelden daartoe de kracht hadden, en in haar werk bracht ze die verandering daadwerkelijk tot stand.”
CNN bekabeld
™ & © 2026 Cable News Network, Inc., een Warner Bros. Discovery Company. alle rechten voorbehouden.
THE-CNN-WIRE (TM) en © 2026 Cable News Network, Inc., een bedrijf van Time Warner. alle rechten voorbehouden.
